Etrafımızdaki insanlar bir bir eksiliyor. Karşı evin ışığı sönüyor. Rehberimizden bir isim daha siliyoruz. Gidişine alıştıranlarımız da var.
Nasıl olsa geri döner diyerek arkasından bir tas su döktüğümüz de.
Yolda karşılaşmalar da bitiyor, köşe başlarında konuşmalar da… Arkanızdan seslenen o tanıdık ses susuyor. Tekrar görüşmek temennileri, belli ki mahşere kalıyor. Ölüm, sevdiklerimize konduramadığımız ancak hepimizin adının sonundaki nokta. Aslında hep orada, yanı başımız da olan…
"Zamana bırakıyoruz her şeyi. Sanki zamanımız varmış gibi. " Demiş şair.
Sevmeleri zamana bırakıyoruz.
En sıcak sarılmaları, gel demeleri erteliyoruz Özlemleri beklettikçe bekletiyoruz!
Gitmeleri güzel havalara; bir çay bardağının arkasından yüzüne bakmayı Şakalaşmayı, birlikte gülmeyi, yağmurda yürümeyi hep sonraya daha sonraya
İki kadehin birbirine değen neşesini, iyi ki varsın demenin şükrünü erteliyoruz
Tanıdık kokuları ciğerimize çekmeyi, aynı ağızdan “acıktım” deyip, geçen simitçiyi çevirmeyi erteliyoruz…
Basit ama gerçek olanı erteliyoruz
Fotoğraflarda aramayı tercih ediyoruz, Gülerken kısılan gözleri,
Dudaktaki seğirmeyi, Günün nasıl geçti deyip merak etmeyi, Sanki bir daha görecek, Bir daha gidecek vaktimiz varmış gibi!..
yaşamın heybelerini tıka basa sevgiyle doldurmak varken, cepten yiyoruz hayatı vesselam
Hayat telaşlarında heba ediyoruz; yaşanması gereken anları sanki yarın varmış gibi bekletiyoruz…
Bütün bunları ölümün hatırlatması ne acı!
Ne acı hâlâ yaşıyor ve nefes alıyorken;
Gel diyememek, gidememek ne acı…
Bu köşe yazısına henüz yorum yapılmamış.
Yorum Yazın