Konu: Avrupa Yakası'nın Çöp Yükü Silivri'nin Omuzlarında - Metan Gazı Tehdidi Büyüyor

(Bir insanın öfkesine yenilmeden önce kendisiyle karşılaşmasının hikâyesi)

Bazı insanlar vardır; boyları kısadır ama yürekleri kocamandır.

Çocukluğumun Silivri’sini bir de ağaçların yerinden hatırlıyorum.

 Aşk, insana kendisini unutturacak kadar güçlü müdür? kaybedildiğinde kendisine yabancılaştıracak kadar acımasız mıdır?

Herkesin unutmak gibi bir gailesi vardır. Ya da birilerinin unutturmak gibi emelleri vardır.

Ertesi gün Zeynep hastaneye gittiğinde koridorda genç bir asker gördü.

Tamtamına 14-15 yıldır yazıyorum. Bu benim vazifem!

İnsan yaş aldıkça sonbahara benziyor.

Savaşın ne zaman başladığını herkes biliyordu ama Zeynep için savaşın başlangıç tarihi, gazetelerin yazdığı tarih değildi.

İstanbul sıcağını geride bırakmış, gece serinliği şehrin üzerine yavaş yavaş çökmüştü.

Silivri'nin Tanınan ismi gazeteci ve Moderatör Deniz Gündüz Vangilder, dört yıl önce Amerika’ya yerleşmişti

Ne dersek diyelim hiçbirimiz gerçek anlamda acılı ailelerin acısını paylaşıyor olmayacağımızı biliyoruz.

Böyle yalnız kalınmaz! Diyor şarkıda…

Evet, Toplumca bir ricamız var!

Bir de uzun sofralarımız… Ama masa değildi bizim soframız. Yere kurulurdu.

Yol Mardin’e giderdi, biz o sofraya. Yolun gecesini pek hatırlamıyorum. Ama sabahlarını hatırlıyorum.

Masaya oturduğumda saat yediye birkaç dakika vardı. Onun geç kalacağını biliyordum. Her zaman geç kalırdı.

Bugün bir şehrimizde bir basın toplantısı düzenlendi.