Başkasının dalında çiçek açarsın,
Sen, “mutlu ettim” diye sevindi sanırsın.
Rengim ne olsa mutlu olursun?
Hangi mevsim açmalıyım?
Şeklim şemalım yakışır mı dalına?
Yok be bu kadar da zorlama,
Soluk bulurlar rengini.
“İyi olasın” diye su bile dökmezler toprağına!..
Kendi toprağına yetiştir yediverenlerini,
Her mevsim başka renge boyan mesela;
Yeşillen kendi dalında kadın!..
Coştur çiçeklerini,
Kime ne?
Tanrı, uzatır sana yağmur elini,
Yavrula…
Dağıt dünyaya tohumlarını
Bir daha, bir daha bir daha…
Kokun sarsın alemi.
Kime ne?
Feyz alsın görenler seni
Kök sensin, toprak sensin,
Kendi dalında yeşillen kadın…
Böyle çok güzelsin.
Kuşlar konar baharda dalına,
Eşlik ederler neşeli şarkına,
Kimsede vefa can suyu arama!
Soldurma renklerini kimsenin uğruna ,
Çiçek sevmeyenden sana ne!