Evet, bir yıl olmuş bizleri bırakıp gidişin.
İçimde buruk bir sevinç bırakıp gitmiştin!
Çünkü ayrılırken vedalaşmıştık seninle! “Ne olur ne olmaz, hakkını helal et” demiştin. Sen Ankara’ya gidiyordun, ben de Katar’a! İkimiz de kızlarımızı görmeye gidiyorduk. Giderken, “Dünya gözüyle Ata’mı da son bir ziyaret etmiş olayım” demiştin. Öyle de oldu!
Son ziyaretin oldu. Neleri konuştunuz Ata’nızla bilemiyorum ama gitmişken de kavuştunuz. Yüreğin ne güzel senin. Gökler, ağladı bugün seni anarken. aileniz Sene-i Devriyenizde lokma döktürecekti. Yağmur da öyle yağıyordu ki. Karamsarlığa düştüm. “Çok yağmur var” diyebildim. “Olsun”, diye bir ses devam etti, “Dineceğini biliyorum yağmurun, mutlaka bize izin verecek, lokmamızı dökmeye!.. Babamın yüreği çok temizdi, göreceksin dinecek” demişti. “Babamın hatırı için duracak ve bekleyecek bizi” dedi.
Durdu da! Bekledi bizi.
Biz de bütün bir çarşıya lokma dağıttık!
“Kimse gelmez” dediğimiz çarşıya bu defa yağmur gibi insan yağdı. Ve bizler bu mübarek günde koca çarşıya lokmamızı dağıttık. Ne güzel bir gün oldu bizim için ve bizler, ulaşabildiğimiz insanlarımızla sana dua ettik ve de yüce tanrıya şükrettik.
Ne güzel işaretler bırakarak gitmiştin! 20 Nisan Peygamberimizin doğum gününde veda ederken bizlere…Sene-i devriyeni de Ramazan Bayramı arifesinde anıyoruz. Daha ne mucizelere tanık olacağız.