Öncelikle, kocaman bir ‘Merhaba’ ile başlamak istiyorum.
Gazetecilik ve yazarlık aslında bana çok uzak derken, çok sevdiğim ağabeyimin ısrarı üzerine biraz içimdekileri kâğıda dökmek, biraz da sizlerle paylaşmak istedim.
Bu paylaşımım ne kadar sürer bilemiyorum. Yeni bir yıla daha girdik. Acılar, hüzünler, sevinçler, yenilgiler, kayıplar, kazançlar, ağlamalar, gülmeler ve daha nice insancıl duygularla geldi geçti. 2013.Tıpkı daha öncekiler gibi! Bu yeni yılımız da herkes için bin bir umutlara gebedir.
Tek ümidim, gelen gideni aratmasın. Çevreme bakıyorum da 2013, kime sorsam kötü geçmiş.
Öyle bir geçti ki sanırım, 13’ün uğursuzluğuna ben de inanmaya başladım. Kime sorsam karamsar bir tablonun egemenliği hâkim. Ama toplumun bir kesimi var ki onlar, gayet mutlu hallerinden. Geçimsizlikmiş, ekmek sıkıntısıymış, çocuklarının eğitimiymiş, ülke elden gidiyormuş umurlarında değil. Belli bir partiyi savunanlardan, farklı ideolojilerden bahsetmiyorum. Herkesin inanç ve değerlerine saygı duyarım. Ancak, yanlışı göre, göre işte bu yanlış’ demeyenlerden, rahatlarını huzurlarını bozmayanlardan bahsediyorum.
Eleştirmekten bile korkanlardan, sorgulama gereği bile duymayanlardan. Bu kadar hırsızlığa bu kadar yolsuzluğa; ”Aa, iftira!” Deyip sıyrılıyorlar işin içinden. Şaşırıyorum.
Niçin sorgulasınlar, niye düşünsünler ki? Öyle değil mi?
Bakın, bir koyun muhabbeti tutturmuşuz gidiyor, kimse üstüne alınmıyor bile. Sakın yanlış anlamayın imrenerek bakıyorum. Gam yok, tasa yok. Koyun olmak farklı bir zanaat bu ülkede. Eskiler biliyorlarmış da söylüyorlarmış. Atasözlerimiz var, türkülerimiz de bile var. Tevekkeli değil, bazen koyun(kuzu) olmakla da övünürüz hani. Değer ve efendilik ölçümüz olmuştur. ‘‘Kim okurdu kim yazardı. / Bu düğümü kim çözerdi. / Koyun kurt ile gezerdi. / Fikir başka, başka olmasa’’ Demiş, büyük Ozanımız Âşık Veysel bile türküsünde. ‘Koyunun olmadığı yerlerde de keçilere Abdurrahman Çelebi’ derler, atasözümüz koyunların, nasıl güzel koyunluk yapabilirliğini ortaya koymuyor mu? Şu an ki sorunlarımız; ‘Koyunun kuyruğu var örter.’ atasözümüz ile ne güzel ifade edilmiş. Ak koyunun, kara kuzusu olur. Bağlı koyun yerinde otlar. Karamanın koyunu sonra çıkar oyunu. Koyun can derdinde, kasap et derdinde. Ve ortadaki durum; Koyun yüze yetir, eloğlu bine yetir. Buldunuz bir koyun yiyin de doyun. Ve dahası. Bir de koyuna bu kadar şan şöhret verip; ikaz etmeyi unutmamış atalarımız. “Her koyun kendi bacağından asılır” demişler. Sorumlu tutmamışlar kendilerini, koyunları yalnız bırakmışlar kaderlerinde. İstediğiniz gibi takılın.
Bırakın çocuklarımızın geleceğini düşünmeyi. Düşünmeyin, umut etmeyin, hayal etmeyin. Umut edenler, düşünenler, hayal edenler, bu vatan toprakları altında koyun koyuna yatıyor, içeride özgürlük bekliyor. Siz özgürsünüz, siz rahatsınız, hayat ne güzel size, ne ala memleket… Sevgiyle kalın,
Bir değil, / beş değil,/ yüz milyonlarlasın maalesef. / Koyun gibisin kardeşim, / Gocuklu celep kaldırınca sopasını, / Sürüye katılıverirsin hemen. / ve adeta mağrur, koşarsın salhaneye…
Nazım Hikmet