---
title: "Kemal Amcamın Ardından…"
author: "Selçuk Kavakdere"
url: "http://www.silivrihaberhatti.com/kose-yazisi/kemal-amcamin-ardindan"
date: "2026-10-23T09:43:00+03:00"
category: "Köşe Yazıları"
description: " Bazı insanlar vardır; boyları kısadır ama yürekleri kocamandır."
---

# Kemal Amcamın Ardından…

> **Yazar:** Selçuk Kavakdere | **Tarih:** 23.10.2026 | **Kaynak:** [Silivri Haber Hattı](http://www.silivrihaberhatti.com/kose-yazisi/kemal-amcamin-ardindan)

** Bazı insanlar vardır; boyları kısadır ama yürekleri kocamandır.**

Hayatta bıraktıkları iz, söyledikleri sözlerden çok, insanlara nasıl davrandıklarıyla ölçülür.

Gösterişten uzak, kendi hâlinde bir adamdı Kemal KILIÇ.
Otobüsçülük hayatında da kendine özgü bir yeri vardı. Sahil takside taksicilik yaparken otobüsçülüğe geçiş yapmıştı. Kendi otobüsü olmasına rağmen hiç şoförlük yapmadı; hep muavinlik yaptı.

Otobüs kullanmak konusunda sıkıntısı yoktu tercihi böyleydi. Bugün kulağa biraz şaşırtıcı gelebilir ama o yılların otobüsçülük dünyasında insanın meslekteki yeri, yalnızca otobüsün kime ait olduğuyla ölçülmezdi.


Kemal Amca'yı tanımayan, otobüsün içinde onu gören biri, kolaylıkla arabanın emektar çalışanlarından biri sanabilirdi. Çünkü o, patron edasıyla uzaktan talimat verenlerden değildi. İşin içindeydi; yolcuyla ilgilenir, otobüsün düzenini gözetir, yolculuğun her aşamasında görevini yapardı. Otobüsün sahibi olmasına rağmen muavinlikten uzak durmaz, emeğin içinden hiç çıkmazdı.


Belki de onu asıl anlatan buydu. Sahip olduğu şeyin arkasına sığınmayan, yaptığı işi küçümsemeyen, insanlara tepeden bakmayan bir adamdı. Onun dünyasında alın terinin makamı olmazdı.

Direksiyonda olmakla yolcuya hizmet etmek arasında bir üstünlük kurmazdı. İşini nasıl yapıyorsa öyle yaşardı.


Zaten Kemal Amca'nın insanlığı da buradan geliyordu. patron olduğunu göstermek gibi bir derdi yoktu. Onu tanıyanlar kocaman bir yürek taşıdığını bilirdi.


Kızı Emre’nin Belediye Başkan Yardımcılığı dönemde Belediyede işi olduğu zaman gider sıraya girer kızının makamını kullanmazdı, işini bitirir sessizce uzaklaşırdı.
Arkadaşım, onun gelip gittiğini başkalarından duyardı. Bu gözler neler gördü, bu kulaklar neler duydu mütevazi adamdı Kemal amca.  Beni de kendi evladından ayırmazdı.

Ben askere giderken o zaman yüzbaşı olan yeğenine sana oğlumu gönderiyorum  sözü, hâlâ hafızamda capcanlı durur. Sayesinde güzel askerlik yapmıştım.


Şimdi düşünüyorum da Kemal Amca'nın otobüsünde muavinlik yapmasıyla hayattaki duruşu arasında bir benzerlik vardı. O, insanlara yukarıdan bakmadan da saygı duyulabileceğini gösterenlerdendi. Ne otobüsünün sahibi olması onu başkalarından üstün kılmıştı ne de muavinlik yapması değerinden bir şey eksiltmişti.


Çünkü bazı insanlar makamlarıyla değil, karakterleriyle büyür.


Kemal Amca da onlardan biriydi, dostunun evladını kendi evladı gibi gören, dürüstlüğünden ödün vermeyen bir adamdı.


 Belki direksiyona hiç geçmedi; ama hayat denen uzun yolculukta, insanlığın en doğru şeridinde yürüdü.


Mekânı cennet olsun…